Categorie: "Trends en technieken"

De digitale revolutie (3)

Auteurs- en portretrecht

Elke foto die je op eigen initiatief maakt, is en blijft in beginsel jouw eigendom. Alleen jij beslist of, en zo ja waar, die foto gepubliceerd mag worden. Het copyright – of, met een ouderwetser woord, auteursrecht – berust dus bij jou. Ook als je foto’s op je eigen website zet (wat eveneens een vorm van publiceren is), mag niemand die er zonder jouw toestemming af plukken en elders neerpoten. Ongeacht of jouw foto’s nu wel of niet met een copyrightsymbool of watermerkje beveiligd zijn.

Dat wil niet zeggen dat je met de door jou gemaakte foto’s zomaar alles mag doen wat je goeddunkt. Met name met foto’s waar (herkenbare) mensen op staan, blijft het oppassen. Naast auteursrecht bestaat er namelijk ook nog zoiets als portretrecht, dat de afgebeelde persoon bepaalde rechten geeft. Als er financiële belangen meespelen of er ligt ‘reputatieschade’ op de loer, heb je voor publicatie uitdrukkelijk toestemming nodig van de geportretteerde.

De digitale revolutie (2)

Openbaar kunstbezit

Dat er meer dan ooit gefotografeerd wordt, heeft diverse redenen. Waaronder een heel banale: foto’s maken is praktisch gratis geworden. Natuurlijk: je bent geld kwijt aan hardware, zoals je camera en een geheugenkaart. Véél geld zelfs, als je wilt bijblijven. Maar zodra je die hardware eenmaal hebt, maakt het nauwelijks meer uit of je honderd foto’s per dag maakt of eentje per maand. Behalve dat je camera wat sneller slijt, misschien…

In het filmtijdperk lag dat heel anders. Toen kostte iedere druk op de knop geld, aan rolletjes, ontwikkelen en afdrukken. Ook voor mislukkingen betaalde je vaak de volle mep. In de serieopnamestand op de bonnefooi de ontspanknop ingedrukt houden tot je wijsvinger blauw zag, was er dus niet bij.

In tegenstelling tot analoge dia’s of negatieven zijn fotobestanden bovendien onbeperkt te kopiëren, zo vaak als je wilt en in principe zonder kwaliteitsverlies. Pas zodra je een foto print of laat afdrukken, moet je naar je portemonnee grijpen. Publicatie op het web kost – althans op het oog – weinig of niets. Heel leuk als je jouw ego een oppepper wilt geven met een mooie fotosite, of indien je anderen gelukkig wilt maken met een virtueel kopietje.

De digitale revolutie (1)

Meer fotografen maken meer foto’s

De eerste digitale consumentencamera’s verschenen kort voor de millenniumwisseling in de winkel. Sindsdien is de fotografie ingrijpend veranderd, en dat is níet alleen een kwestie van techniek.

Allereerst staat fotografie weer helemaal op de kaart. Terwijl serieuze fotografie in de jaren tachtig en negentig iets was voor een handjevol hobbyisten, doen camerafabrikanten tegenwoordig goede zaken. Elk zichzelf respecterend merk biedt een brede range digitale camera’s aan, van simpele compactjes tot hypergeavanceerde spiegelreflexen of hybrides. En daarmee wordt geadverteerd dat het een lieve lust is, van paginagrote advertenties in trendy lifestyle magazines via billboards tot op televisie aan toe. Bij onze oosterburen is bijvoorbeeld zojuist een ‘massieve’ promotiecampagne voor de nieuwe Sony NEX-modellen van start gegaan. Alle kans dat die binnen afzienbare tijd naar Nederland overwaait.

Nieuwe standaard voor CompactFlash

Nu er weer een snelheidsboost voor de populaire SD-geheugenkaarten op stapel staat, kunnen de professionele CompactFlash-kaarten natuurlijk niet achterblijven. De CompactFlash Association heeft dan ook net een nieuwe specificatie (5.1) aangekondigd, die moet leiden tot nog hogere lees- en schrijfsnelheden plus een verdere toename van de betrouwbaarheid. Dit terwijl de nieuwe standaard ‘backward compatible’ is met eerdere versies.

3D: the never-ending story

Net nu 3D overal vaste voet aan de grond lijkt te krijgen, waarschuwen artsen dat je er duizeligheid, misselijkheid en hoofdpijn aan kunt overhouden … Ook in foto- en videoland is 3D hotter dan hot. De eerste 3D-camcorders voor consumenten zijn een feit, Fujifilm kondigt volgens geruchten binnenkort een opvolger voor de REAL 3D W1 compactcamera aan, en zelfs voor de meeste spiegelreflexen is een 3D-optiekje te krijgen. Al is de beeldkwaliteit volgens een collega niet echt state of the art…

Ondertussen weten we natuurlijk allemaal donders goed dat de hele 3D-hype voornamelijk is bedoeld om ons, na LCD en LED, wéér aan een nieuwe breedbeeldbuis en bijbehorende randapparatuur te helpen…

Canon toont camera van de toekomst

Op de World Expo 2010 in Shanghai liet Canon zien hoe men tegen de camera van de toekomst aankijkt. Het ‘Wonder Camera Concept’ is een (werkend) prototype van een camera uit het jaar 2030. Meest opvallend is de glad afgeronde, witte behuizing, al vinden we zelf dat die wel iets wegheeft van een Sony Mavica uit de prille oertijd van de digitale fotografie. In feite betreft het een videocamera; wie foto’s wil, knipt achteraf gewoon ‘stills’ uit de film. Opmerkelijk is verder dat ’s werelds grootste camerafabrikant kennelijk geen toekomst ziet in nog verdergaande miniaturisering. Het leuke van toekomstvoorspellingen is dat ze maar zelden kloppen. We zien over twintig jaar wel hoe het uitpakt in de praktijk!

bron: www.gizmag.com

Beeldstabilisatie: wat kun je ermee?

Veel camera’s, spiegelreflexen en compactjes, beschikken over ingebouwde beeldstabilisatie. Daarnaast zijn er merken (Canon en Nikon) die niet hun reflexbody’s maar bepaalde lenzen van beeldstabilisatie voorzien. Ook ‘vreemde merken’ zoals Sigma brengen steeds meer gestabiliseerde lenzen uit. Of een camera of lens met beeldstabilisatie is uitgerust, kun je zien aan een opdruk in de trant van ‘IS’, ‘SR’, ‘VR’, ‘OS’ of ‘OIS’.

Doel van beeld-stabilisatie is het onderdrukken van trillingen tijdens opnamen zonder statief. Hierdoor kun je met beduidend langere sluitertijden uit de hand fotograferen. Terwijl de grens met een 50 mm standaardlens gewoonlijk op 1/60 seconde ligt, is met ingeschakelde stabilisatie 1/15 of zelfs 1/8 seconde nog een haalbare kaart.

Grappige exoten

Qua resolutie en zoombereik zijn vergelijkbare modellen van verschillende cameramerken aardig aan elkaar gewaagd. Behoorlijke foto’s maken doen ze allemaal, dus verzinnen de fabrikanten andere manieren om zich van de rest van het veld te onderscheiden. Met name bij compactcamera’s leidt dat soms tot onverwachte functionaliteit. Diverse apparaatjes beschikken inmiddels over een ingebouwd GPS-systeem. Fujifilm denkt een gat in de markt te hebben ontdekt met 3D, terwijl Samsung voor liefhebbers van zelfportretten modellen uitbrengt met een tweede lcd-schermpje aan de voorkant.

Maar al met al moet de prijs voor de meest originele vondst misschien naar het gewoonlijk tamelijk behoudende Nikon gaan. De Coolpix S1000pj beschikt over een ingebouwde projector om je foto’s en filmpjes op de muur te projecteren. In een goed verduisterde kamer werkt het nog prima ook! Altijd handig wanneer het ingebouwde scherm te klein is om iedereen te laten meekijken, terwijl er geen laptop of lcd-televisie in de buurt is…

Nieuwe symbolen voor SD-kaarten

De populaire SDHC- en SDXC-geheugenkaarten zijn onderverdeeld in verschillende snelheidsklassen, waarbij 2 de laagste en 10 de hoogste klasse aanduidt. De SD Association heeft aangekondigd dat er in de nabije toekomst twee nieuwe aanduidingen bij komen voor de allersnelste kaarten. UHS-I staat voor ‘Ultra High Speed’, waarbij de maximale lees- en schrijfsnelheid vier keer zo hoog ligt als vandaag. De aanduiding UHS Speed Class 1 is bedoeld voor kaarten die bij uitstek geschikt zijn om HD-video op te nemen. Voorwaarde is dat je camera de nieuwe standaard ondersteunt. Oudere kaarten kunnen wel in nieuwe apparaten worden gebruikt maar niet andersom.

Ook Toshiba gaat draadloos

In navolging van het Amerikaanse Eye-Fi werkt ook het Japanse Toshiba aan geheugenkaarten met een draadloze Wi-Fi-verbinding. Hiermee kun je jouw foto’s zonder kabeltje of kaartlezer overzetten naar je computer(netwerk).

Of zulke kaarten een enorm verkoopsucces zullen worden, is een open vraag. Voor een draadloze SDHC-kaart van 8 gigabyte betaal je momenteel dik over de 100 euro. Dat is het viervoudige van de prijs van een budgetkaartje, en het dubbele van die van een regulier topmodel. Niet elke camera is compatibel met deze kaartjes, en bovendien zijn steeds meer computers en randapparaten voorzien van een ingebouwde kaartlezer. Wellicht dat de toenemende concurrentie in de toekomst de prijs drukt.