Categorie: "Fotojournalistiek"

Freelancende fotografen financieel het slechtst af

Dat fotografie als beroep tegenwoordig geen vetpot is, hadden we al eerder geconstateerd. Voor dikke bonussen moet je nog steeds in het bankwezen zijn, evenals voor een riante ontslagregeling – hoewel je op dat laatste punt ook relatief safe zit in de politiek. Fotografen in loondienst ruimen, evenals hun collega’s in de journalistiek, steeds vaker het veld voor freelancers.

Om beter zicht te krijgen op hun inkomstenpositie, hebben diverse beroepsorganisaties, waaronder de FotografenFederatie en de NVJ, Pyrrhula een onderzoek laten uitvoeren. Daaruit blijkt onder andere dat de tarieven de afgelopen jaren stevig zijn gedaald, niet in de laatste plaats door de moordende concurrentie. Over de hele linie bezien, komen fotografen er per saldo nog bekaaider af dan de schrijvende pers. Gecorrigeerd voor de inflatie krijgt de modale freelancefotograaf per foto nauwelijks meer dan 60 procent van wat hij of zij in 2008 ving. Omdat met name freelancers een zwakke onderhandelingspositie hebben tegenover grote mediaconcerns, werkt de FotografenFederatie aan één overkoepelende beroepsorganisatie die de huidige belangenorganisaties vervangt.

Aanslag op redactie ‘fotoloze’ krant

Dat fotojournalisten in den vreemde hun leven niet meer zeker zijn, is bekend. Maar tegenwoordig moet je kennelijk ook dichter bij huis voor je leven vrezen. Op de redactie van de Parijse krant Libération vond eerder vandaag een schietpartij plaats, waarbij een 23-jarige assistent van een fotograaf zwaargewond raakte. Op het moment van schrijven is de schutter nog steeds voortvluchtig.

Cynisch – ironisch is te zwak uitgedrukt – toeval is dat Libération enkele dagen geleden als ‘fotoloze’ editie verscheen, om aandacht te vragen voor de moeilijke tijden die persfotografen meemaken en om te laten zien dat van een krant weinig overblijft zonder beeld.

Villamedia onderzoekt tarieven fotojournalisten

Het is een publiek geheim dat de inkomsten van fotografen door diverse factoren onder druk staan. Maar is het echt zo erg als het lijkt? Om hier beter zicht op te krijgen, doet Villamedia een onderzoek naar de tarieven van freelancende journalisten en fotojournalisten – een herhaling van een gelijksoortig onderzoek uit 2004. Meer informatie plus de enquêtes vind je hier. Meedoen kost hooguit een paar minuten, dus wat let je?

Dag van de Persvrijheid: moet Mediacode op de schop?

Vandaag is de Internationale Dag van de Persvrijheid. Relatief gezien doet Nederland het steeds beter: we zijn zelfs opgerukt naar de tweede plaats op de wereldranglijst. Of dit te danken is aan positieve ontwikkelingen hier, of aan negatieve in het buitenland, is een goeie vraag. Ikzelf gok op het laatste. In Rusland bijvoorbeeld verdwijn je als punkbandje een paar jaar in een strafkamp wegens kritiek op tsaar Poetin, en de baardmansen die de Arabische Lente hebben gekaapt, lijken nou ook niet echt veel op te hebben met vrije meningsuiting.

In Nederland klinkt nu kritiek op de Mediacode, bedoeld om leden van het Koninklijk Huis in hun schaarse vrije tijd tegen opdringerige paparazzi te beschermen. Onlangs is die kwestie weer op scherp gezet door publicatie van foto’s van Prinses Amalia in de Nieuwe Revu.

Wedstrijd voor vrouwelijke fotojournalisten

Vrouwelijke fotojournalisten kunnen tot eind mei werk inzenden voor de Canon Female Photojournalist Award: een wedstrijd die al sinds 2000 jaarlijks wordt georganiseerd door de AFJ (Association des Femmes Journalistes) in samenwerking met Canon en Le Figaro Magazine. Voor de winnares is een beurs van 8000 euro beschikbaar. Vrouwelijke fotojournalisten van alle nationaliteiten kunnen meedoen. Tot de eerdere winnaars behoort onder anderen onze ‘eigen’ Ilvy Njiokiktjien, die gisteren tot Fotograaf des Vaderlands werd uitgeroepen bij de presentatie van de Fotoweek.

Natuurlijk kun je je afvragen of een aparte wedstrijd voor vrouwen nog wel van deze tijd is, nu fotografen als Njiokiktjien en vele anderen ook in ‘gemengde’ wedstrijden hoge ogen gooien (en waarom ook niet, btw?). Aan de andere kant is de vrouwenemancipatie bij lange na nog niet voltooid, niet in een land als Nederland en al helemaal niet in een land als bijvoorbeeld Egypte, waar vrouwelijke journalisten zich blijkbaar niet op het Tahirplein kunnen vertonen zonder aangerand of op z’n minst opgepakt te worden.

Fotografen zelf medeplichtig aan prijserosie?

Onlangs beklaagde beroepsfotograaf Bas de Meijer zich over de lage fotoprijzen die gemeengoed lijken te zijn geworden, met name voor fotojournalistiek. Op fotografenondernemen.nl laat algemeen directeur Bas van Beek van fotobureau Hollandse Hoogte een tegengeluid horen. Volgens hem valt het met de prijserosie bij zijn bureau best wel mee, met een gemiddelde prijs van 80 tot 100 euro per foto, al staat de prijs over de totale linie onvermijdelijk onder druk door het grote aanbod aan foto’s én fotografen. Wel is het zo dat “de klant steeds meer de prijs is gaan bepalen”. Maar dit fenomeen wordt niet alleen in de hand gewerkt door prijsvechtende fotobureaus, maar tevens door fotografen “die (zelf) de ellende veroorzaken door voor een habbekrats te fotograferen”.

Toch zijn er volgens Van Beek nog steeds een markt én geld voor kwaliteitsfotografie. Maar niet íedere willekeurige foto is de hoofdprijs waard.

Fotojournalist is bodemprijzen beu

Fotograaf Bas de Meijer stopt met nieuwsfotografie. Fotojournalistiek blijft een mooi vak, in zijn eigen woorden. Maar hij is het – eveneens in zijn eigen woorden – beu om te worden afgescheept met een fooi. De spreekwoordelijke druppel vormden de recente tariefverlagingen bij persbureau Novum. Daardoor houden fotografen als De Meijer niet alleen te weinig over om van te leven (de investeringen in kostbare apparatuur en dergelijke nog daargelaten); de prijzen zijn tot een dusdanig niveau gekelderd dat het, aldus De Meijer, gewoonweg beledigend is.

De Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten en de FotografenFederatie staan achter De Meijer, en roepen fotografen op om niet langer met prijsvechters in zee te gaan, maar elders hun heil te zoeken of zelf hun foto’s te verkopen. Waarbij ze fijntjes opmerken dat een en ander nog eens bewijst dat beeldredacties tegenwoordig alleen nog maar naar de prijs kijken, en niet naar de kwaliteit.

Paul Hansen wint World Press Photo

De titel World Press Photo of the Year gaat dit jaar naar de Zweedse fotograaf Paul Hansen, met een foto van de begrafenis van twee kleine kinderen in de Gazastrook, die waren gedood bij een Israëlische raketaanval. In zijn thuisbasis Zweden was Hansen al zeven keer uitgeroepen tot fotograaf van het jaar.

Ook dit jaar werden meer dan 100.000 foto’s ingezonden voor deze prestigieuze wedstrijd. Nederland is deze keer slecht vertegenwoordigd onder de winnaars; daarentegen blijken fotografen uit China sterk in opmars. Verder een welverdiende eerste prijs in de categorie Staged Portraits / Stories voor de Belgische topfotograaf Stephan Vanfleteren.

Politierazzia bij persfotografen

Als het aan ons geliefde Europa ligt, is het binnenkort afgelopen met de persvrijheid. De Duitse politie – geen onbekende natuurlijk met het fenomeen razzia - nam alvast een voorschot op de goede afloop door bij een achttal fotografen in vijf verschillende deelstaten binnen te vallen op zoek naar beelden van de daders van de mishandeling van een politieman tijdens een eerdere demonstratie in Frankfurt.

Als de overheid zoiets via de rechter probeert af te dwingen, alla, maar dit riekt naar een ouderwets staaltje ‘Aufmachen! Schnell!’. Journalistenverenigingen en oppositiepartijen bij onze oosterburen zijn dan ook laaiend, maar die zullen met instemming van onze eigen Nikkelen Neelie binnenkort wel eveneens worden kaltgestellt.