Categorie: "Fotobespreking"

Stop competitie in natuurfotografie

Competitie in natuurfotografie niet goed voor natuur

Hardlopen, wielrennen, bobsleeën, schaken, schaatsen, motor- en autoracen: niemand zal willen bestrijden dat deze activiteiten zich uitstekend lenen voor een competitieve confrontatie. De één loopt immers harder dan de ander en dat kan iedereen waarnemen. En meten liefst, want de onderlinge verschillen bedragen intussen soms maar tienden van seconden.

In tal van andere activiteiten is er van competitie geen sprake. Een wedstrijd boekhouden? Een competitie voor een huis schilderen? De eigenaardigste competitie die ik ooit meemaakte was die van ‘het wereldkampioenschap houthakken’, ergens in het noorden van Finland. Mannen – wie anders – kregen een stukje berkenbos toegewezen, een bijl en twee uur tijd. Wie na die twee uur de grootste stapel kachelhout had – gestapeld, ontdaan van schors – was winnaar. Meetbaar, dus weer, maar eigenaardig ook. Een Finse traditie, zullen we maar zeggen. Bestaat er ook niet zoiets als varkens werpen, modderworstelen en keistenen werpen? Zal best.

Onzin

Fotografie leent zich veel minder, nee, leent zich misschien wel helemaal niet voor enige vorm van competitie. Zoals ook schilderkunst dat niet doet. Een wedstrijd tussen Rembrandt, Brueghel, Vermeer, Van Gogh en Ruysdael, zo dat tijdgenoten zouden zijn: ziet u dat voor zich? Of Bach, Beethoven, Mozart: welke is ‘de beste’ componist? Onzin natuurlijk.

Er zijn verschillende redenen waarom een uitingsvorm als fotografie zich niet voor een competitieve ‘krachtmeting’ leent. En zeker de natuurfotografie niet. Ik ga er hier enkele uiteen zetten.

1. De eerste ligt erg voor de hand en had u zelf ook al bedacht. Fotografie is in hoge mate een vorm van individuele expressie. Wat de één mooi vindt, vindt de ander helemaal niets. Een kwestie van smaak dus, in rond taalgebruik. En hoe kun je dat nu competitief tegen elkaar afwegen? Bestaat een jury uit drie leden die ‘tegenlicht’ mooi vinden en twee niet, dan zijn de ‘tegenbelichters’ dus in het voordeel. Maar of dat automatisch ook betere foto’s zijn…

2. Jury’s, maar ook tijdschriftuitgevers, zullen vrijwel altijd de voorkeur geven aan de meer extreme uitingen van (natuur)fotografie. Waardoor in de loop der tijd niet meer het gewone, maar alleen nog het ongewone in beeld komt. Niemand fotografeert meer een merel of een huismus, maar ‘we’ zitten met z’n allen in een schuiltent bij een zelf gestoken takje een ijsvogeltje te fotograferen, aangetrokken door een door ons hieronder geplaatste bak met visjes. Het ongewone wint het van het gewone, vooral toch omdat er competitie in het spel is.

3. De digitale (spiegelreflex)fotografie is nu – financieel – zo bereikbaar geworden, dat hele horden mensen zich hierop hobbymatig storten. Niets op tegen, maar de kwetsbare natuur kan daar niet overal even goed tegen. Als er ergens een bijzondere vogel opduikt (sneeuwuil), dan ontstaan er letterlijk files, geholpen door SMS, Twitter en weet ik wel niet wat voor communicatiemiddelen. Hele ritsen statieven met kijkers en telelenzen komen er tevoorschijn… ik vind het een idiote vertoning eerlijk gezegd. Want natuurbeleving is bij uitstek een individuele zaak, of hooguit iets voor een klein groepje gelijkgestemden.

4. De vrijetijdsfotograaf ziet de prof als zijn grote voorbeeld. Steeds meer vrijetijdsfotografen met geld en tijd hebben duurdere apparatuur dan de prof en hebben ook meer tijd en geld om verre reizen te maken. Met z’n allen staan we in Japan naar de ijsapen te kijken en trekken we door Botswana en Kenia voor weer een adembenemende ‘kill’. Drie, vier weken is niks, waar de prof vaak moet proberen in een week tijd zijn opdracht bij elkaar te schieten. Maar: de prof weet wat hij doet en is goed voorbereid.

5. Die prachtige beelden van de professional in bladen in binnen- en buitenland wil de vrijetijdsfotograaf ook maken. Naast de bladen zijn er de wedstrijden: de BBC, de Duitse competitie en nu dus ook de Natuurfotograaf van het Jaar in Nederland. De uitwassen die dat oplevert zijn ons intussen allemaal bekend. Bitterballen etende vossen zijn het meest trieste voorbeeld dat ik ken, maar ook vlinders in koelkasten vind ik geen fraai staaltje van natuurfotografie. De oorzaak: het willen maken van steeds extremere beelden. Competitie, bevorderd door het instellen van wedstrijden. En de bladen die de prijswinnaars maar al te graag publiceren. (Voor weinig, meestal.)

6. Intussen zijn er allerlei idiote regels in het leven geroepen om de natuurfotografie in goede banen te leiden. Geen nestfotografie, roept Birdpix. Maar we zien genoeg foto’s waarvan je op je klompen aanvoelt dat ze een meter naast het nest zijn gemaakt. Dat is dan toch onzin? Grasduinen vermeldt op z’n cover: 100% lokvrije jonge vossen in beeld. Dat moet er kennelijk bij staan om nog enigszins geloofwaardig over te komen.!

Hoger doel

Natuurfotografie moet een hoger doel dienen. Het beschermen van die natuur. Het vastleggen waar het fout gaat. Aangeven waar het goed gaat. Laten zien vooral hoe prachtig het is. En niet overal in de wereld, maar dichterbij huis. Want natuurliefhebber zijn en tegelijkertijd wel de hele wereld over vliegen laten zich steeds minder goed met elkaar rijmen. Is er geen prachtig bos op fietsafstand van je huis? Heb je daar alle vogels, reeën, padenstoelen en voorjaarsbloemen al vastgelegd? In Japan zijn voldoende fotografen om die sauna-apen daar vast te leggen. In Afrika zijn meer dan voldoende fotografen om de natuur daar in beeld te brengen. Dat bespaart heel wat energie, en dat is zó goed voor de natuur.

Natuurfotograaf Ruben Smit daarover, in het fotoblad Focus (maart 2009): “Ik ben niet geïnteresseerd in het fotograferen van bijvoorbeeld Koningspinguïns op de Zuidpool. Dat doen al zoveel fotografen. De Nederlandse natuur lijkt op het eerste gezicht niet opwindend, maar dit land leent zich uitstekend voor het in beeld brengen van de relatie tussen mens en natuur.” En ook: “Je ziet vaak werk van natuurfotografen die er niet om lijken te geven of hun foto’s authentiek zijn en stroken met de waarheid. Onder hun foto staat bijvoorbeeld ‘Herten op de Veluwe’, en dan zie ik dat ze daar helemaal niet zijn gemaakt, maar in Denemarken omdat zulke dikke eiken in de achtergrond hier helemaal niet voorkomen. Het interesseert hen niet wat ze fotograferen, als het maar verkoopt. En daar wil ik niet bij horen.”

Laten we stoppen met de competitie in de natuurfotografie. Maar mooie fototentoonstellingen maken, interessante bijeenkomsten met lezingen van mensen die verstand van zaken hebben. Van fotografie, maar ook van de natuur. Niks wedstrijd, maar genieten.

Is dat een pleidooi waar iemand iets voor voelt? Ik maak er een poll van. Geef uw mening!

Collectie Aarsman in Fotomuseum

Collectie Aarsman in Fotomuseum Rotterdam

Vanaf zaterdag 7 maart t/m 22 maart in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam: Ik zie ik zie. Al jaren schrijft Hans Aarsman columns over fotografie voor de Volkskrant, waarin hij op zoek gaat naar het verhaal dat achter ‘de eerste indruk’ schuilt. Zien we iets over het hoofd? Geeft de foto wel weer wat we denken, of is er eigenlijk iets heel anders aan de hand? Aarsman hield op het Festival aan de Maas, in november vorig jaar, een lezing over dit onderwerp: héél vermakelijk, gelijk zijn colums in de Volkskrant.

Een selectie uit de ‘cursus kijken’ is gebundeld in een boek (EUR 19,50, Uitgeverij Podium, Amsterdam en ik vermoed ook wel te koop in de museumwinkel) en dus ook nog even te zien in het Nederlands Fotomuseum.

Citaat van Hans Aarsman:

Een foto is een verzameling feiten gezien vanaf een bepaald punt en op een bepaald moment. Is de combinatie van die feiten interessant, dat is de foto interessant.

Troosteloos…

© MAGNUMPHOTOS

Kan het troostelozer dan op deze foto (Magnumphotos)? Het is in een buitenwijk van de Franse stad Blois. In dit soort Franse buitenwijken bestaat het gevaar van gettovorming, en daar ging de reportage over waarbij deze foto was geplaatst (Trouw, 28 januari 2009).

Rolluiken voor de ramen, de meeste dicht. Het regent, de straten zijn nat. Geen moment om te gaan fotograferen, zou je denken. Maar juist wel, denkt de gevorderde fotograaf. Ik zie twee ingangen van het woonblok. Geen auto’s: het is kennelijk een soort binnenplaats. Twee kleine jongetjes zijn aan het voetballen met een klein balletje. De drie grotere hebben hun gezicht bedekt. Het zijn types waarvan iets onbestendigs uitgaat. Mogelijk zijn het atheneum-leerlingen die straks cum laude afstuderen, maar dat is nog even niet te zien op dit moment.

Neem hem maar eens, zo’n foto, op zo’n moment. Als illustratie is het beeld geweldig. Je moet het alleen wel zien.

Je foto beoordeeld door een pro

© WL|Roosendaal

Je fotografeert hier, je fotografeert daar. Maar: doe je het eigenlijk wel goed? Staat de camera wel goed ingesteld? En die foto, had ik die niet beter anders kunnen nemen?

Sinds kort bestaat de mogelijkheid om – tegen een geringe vergoeding – je foto te laten beoordelen door een professioneel fotograaf. En die beoordeling gaat wat verder dan ‘wel aardig’ of ‘haal er links een stukje van af’. Nee, de foto wordt grondig geanalyseerd, inclusief de instellingen van je digitale camera.

Meer over weten? Klik dan hier: dan lees je alles over de procedure en de kosten.

Elke tiende inzender krijgt gratis een – door mij bewerkte – vergroting (13 x 18 cm) van de ingezonden foto. Deze actie loopt tot 1 mei 2009.

Fotojournalist: hoe leuk is dat?

© Werry Crone, Trouw. Minister Middelkoop

Het lijkt een prachtig beroep: fotojournalist. En degenen die het beroep uitoefenen zullen ook doorgaans aangeven dat het een schitterend beroep is. Maar als je werkzaam bent in de Haagse politiek, dan heb ik toch wel eens mijn twijfels. Op onmogelijke tijden werken, met z’n allen op een kluitje voor die ene plaat, voorlichters en de Rijksvoorlichtingsdienst die je allerlei standpunten verbieden, de enorme onderlinge concurrentie, de uiterst geringe betaling voor zelfs goede beelden, de praktische onmogelijkheid om projecten met een langere termijn te realiseren…

ANP stelt paal en perk aan fotobewerking

Bron: Trouw 3 maart

Er komen regels voor de ANP-fotografen: wat mogen ze aan bewerken doen en wat gaat te ver? De discussie is nog lang niet eensluidend afgesloten. Een lucht wat donkerder maken: mag dat nou of niet?

We kijken uit naar de regels van het ANP. Want een foto in de krant: die moet betrouwbaar zijn. Zie vandaag in de Sp!its een foto van premier Balkenende. Eronder staat: Compilatie. Met hele kleine lettertjes. Wordt dat de nieuwe journalistieke beeldtaal? Geen hond gaat kijken of er sprake is van een compilatie of niet. Een foto in de krant is een weergave van de werkelijkheid. En dat moet zo blijven. Op deze foto is sprake van bloed.  Stel je voor dat de fotograaf…

Fotograaf baalt van ‘diefstal’

Bron: De Journalist

Martin Mooij is het zat. Zijn foto van een blondine tijdens de nieuwjaarsduik wordt naar hartelust hergebruikt in allerlei media, maar de fotograaf ziet daar nauwelijks een cent van terug. Nu heeft hij zo’n veertig potentiële zaken bij de juristen van de NVJ neergelegd. Mooij: ‘Ik wil mijn recht halen, betaald krijgen.’

De foto van de toen 17-jarige Luca Prins stond begin dit jaar in De Telegraaf, en dook snel daarna overal op. ‘Van televisieprogramma’s tot schimmige weblogs en alles daartussenin’, zegt de fotograaf. Leuk, die hype, maar Mooij wil er nu ook wel eens iets voor terug zien. ‘Dat is niet alleen een principekwestie’, zegt hij. ‘Ik ben gewoon uit op mijn salaris; ik lééf van die foto’s.’ Hij beaamt dat de klachten aan het adres van tientallen websites nog een hele kluif kunnen worden. Maar van een partij als het Vlaamse De Standaard verwacht hij meer. Die krant plaatste zonder te betalen de foto bij een interview met het meisje. ‘Dat vind ik echt onbegrijpelijk van een grote nationale krant.’

GeenStijl, dat ook direct op de foto dook, heeft Mooij naar eigen zeggen wel ‘in de juiste stijl’ behandeld: ‘Zij hebben toestemming gevraagd, én betaald. Maar RTL Boulevard stuur ik al maanden rekeningen zonder resultaat.’

De NVJ-juristen laten weten de zaak in behandeling te hebben.

Wie de foto’s ziet begrijpt ook best de commotie rond (..) deze foto’s. Mooij (what’s in a name) heeft zijn camera, maar vooral ook zijn ogen de kost gegeven. Meer zien: klik hier.

Weblog, foto’s en auteursrechten

Onlangs werd de Natuurfotograaf van het Jaar gekozen door een – ongetwijfeld deskundige – jury. Naar aanleiding daarvan ontstond er, naar goed Nederlands gebruik, een discussie over de juistheid van de keuze. Die discussie speelde en speelt zich onder meer af op mijn eigen site, die gaat over mijn werkzaamheden als schrijver en fotograaf.

(c) J. van de Watering

Eén van de winnaars – ik was niet onverdeeld positief over zijn beeld, dat meer op een mislukt kunstwerk van een zondagsschilder lijkt dan op een foto van een bloem – beklaagde zich vervolgens over het feit dat ik zonder toestemming de foto op de site heb gebruikt. Daarom is het misschien goed de regels hieromtrent nog eens uiteen te zetten.

Allereerst de vraag: mag ik andermans plaatje of foto op mijn blog zetten? Wanneer je iemands foto, afbeelding of plaatje op je weblog zet, maak je er een kopie (verveelvoudiging) van. Dat mag alleen met toestemming van de maker of wanneer er sprake is van een citaat. Het overnemen van (een deel van) een afbeelding, foto, tekening of ander beeld is toegestaan om dat beeld aan te kondigen, te bekritiseren of te bespreken. Hergebruik van beeld als versiering is niet toegestaan.

Lagen en lijnen in zwart-wit

We hebben in de afgelopen twee winters (!) ruim de gelegenheid gekregen om winterse taferelen vast te leggen. Uitsneeuwende mist, rijp, wat maakt het uit hoe het heet: het was mooi.

 

Zwart-wit, lijnen, lagen

Het gewone wordt mooi als de rijp zich hierop vast zet. Maar het gewone mooi fotograferen, dat is dan weer iets anders. Het bijgaande tafereeltje bestaat uit grassprieten, met een achtergrond van bomen. Daardoor ontstaat er een zekere gelaagdheid in het beeld, genomen met een 24 mm groothoek. De bomen zorgen voor aangename verticale lijnen, de grillige graslijn vraagt de meeste aandacht. Kleur of zwart-wit maakt hier niet veel uit: ik heb er wel zwart-wit van gemaakt. De drie bomen rechts en de twee à drie links houden elkaar in evenwicht.

Canon hoofdsponsor reisreporter.nl

Het gaat goed met Columbus. Het afgelopen jaar kende zowel het blad als de site een groei in lezers en bezoekers. En ook 2009 begon goed, met ruim 2500 nieuwe abonnees.
Maar dat betekent natuurlijk niet dat we de zaken laten versloffen en dus zoeken we zelf constant naar vormen van verbetering. Eén van die stappen is het nieuwe logo, wat vanaf editie 17 op de cover zal prijken. Krachtig en herkenbaar, zodat we ook in de schappen bij de boekhandels nog makkelijker te vinden zijn. De verwachting is dat dit nieuwe logo zal zorgen voor nog meer naamsbekendheid.

Canon nieuwe hoofdsponsor Reisreporter.nl

Onze online community Reisreporter.nl, waar reizigers foto’s, tips en reisverhalen met elkaar kunnen delen, loopt als een trein. Op 8 oktober startte de nieuwe ‘Reisreporter van het Jaar’-wedstrijd en de strijd is meteen in alle hevigheid losgebarsten.
En er is nog meer goed nieuws: Canon heeft zich als partner bij ons gevoegd en zal de hoofdsponsor worden van deze actieve community.
Dat betekent bovendien dat de Reisreporters – naast een geweldige reportagereis naar Nieuw-Zeeland en fantastische Epson-printers – nu eveneens kans maken op een prachtige Canon EOS 450D Spiegelreflexcamera inclusief een EF 18-55IS en EF 55-200IS kit!

Columbus Magazine is hèt toonaangevende reismagazine van Nederland met artikelen over reizen buiten de gebaande paden, wereldse citytrips, ecotoerisme en de laatste nieuwtjes op reisgebied. In maart verschijnt editie 17, met ondere andere Madagaskar en Ierland en een grote winactie voor onze abonnees.

Oplage: 45.000
Verschijnt: 5x per jaar
Verschijningsdata 2009: 13/01, 16/03, 08/06, 11/9,02,12

Reisreporter.nl is een online community waar reizigers foto’s, tips en blogs kunnen plaatsen en beoordelen. Alle content wordt gerangschikt op land.  Ook

Canon hoofdsponsor

stuurt Reisreporter.nl maandelijks een nieuwsbrief uit naar een groep zeer actieve reizigers met een passie voor fotografie.

Aantal Reisreporters: 8.734
Aantal foto’s: 154.703
Aantal tips: 8.328
(feb.2009)