Tip van de week: fotografische modeverschijnselen

Tot in de jaren vijftig/zestig was kleurenfotografie voorbehouden aan de welgestelden. Zodra iedereen voor een habbekrats de mooiste kleurenfoto’s kon maken, stapte de incrowd met opgetrokken neus over naar zwart-wit. Iets soortgelijks zie je nog steeds. Nu de hele wereld over is op digitaal, zijn de happy few tot de Lomo’s en Holga’s bekeerd. En terwijl zelfs spiegelreflex- en systeemcamera’s verkrijgbaar zijn in de wildste kleuren, is zwart-wit hipper dan ooit – getuige de Leica M Monochrom.

Nou valt er voor zo’n speciale zwart-witcamera nog wel wat te zeggen. Digitale camera’s zijn van nature kleurenblind. De kleurinformatie is afkomstig van een speciaal filter voor de sensor. Dit filter kost scherpte, net als de manier waarop het uiteindelijke kleurenbeeld tot stand komt. Als je jouw gewone digitale camera op de zwart-witstand zet, krijg je niet (zoals bij die dure Leica) een extra scherp plaatje, maar je bent wél de kleuren voorgoed kwijt. Van kleur naar zwart-wit kan altijd (in de camera of achter de computer, met extra regelmogelijkheden op de koop toe) – andersom niet. En hetzelfde geldt eigenlijk voor al die hippe filtertjes waar elke camera tegenwoordig mee is uitgerust.

Ik wil eerlijk zijn: ik fotografeer ook wel eens in zwart-wit. In duistere zaaltjes, bij kunstlicht in zes verschillende kleuren waardoor de witbalans het spoor bijster raakt, en alleen als ik zeker weet dat ik toch geen kleurenbeeld nodig heb. Voor de rest: gebruik die filtertjes gerust, maar bij voorkeur achteraf, zodat je altijd nog het originele plaatje achter de hand hebt. Enne: trap niet in de denkfout dat je met een gelikte trucage eventjes van een misser een voltreffer maakt!

Lees ook:Leica M gaat monochroom
Lees ook:[Boek] Digitale fotografie zwart wit
Lees ook:Kleur en zwart-wit met één klik
Lees ook:Tip van de week: special effects
Lees ook:Tip van de week: witter wit en zwarter zwart