Categorie: "Fotoboeken"

Zilveren Camerajaarboek

Bron: NVJ

© Robert Vos | Eén van de beelden uit de winnende serie van Robert Vos.Ze staan allemaal in dit boek!

Dit jaar bestaat de NVJ (Nederlandse Vereniging van Journalisten) 125 jaar. Dat moet gevierd worden! Dat gebeurt onder meer met de uitgave van het jaarlijkse Zilveren Camerajaarboek. Waarin niet alleen de winnende foto’s van de wedstrijd over 2008 staan afgebeeld, maar tevens een overzicht van alle prijswinnende foto’s van de afgelopen 60 jaar. Want naast de NVJ viert ook de Zilveren Camera een jubileum. Sinds 1949 wordt deze belangrijkste journalistieke fotoprijs van Nederland jaarlijks uitgereikt.

Zoals wij weten is de winnaar van 2008, Robert Vos, voorafgegaan door een aantal illustere collega’s. De doelstelling van de wedstrijd is sinds de oprichting fier overeind gebleven: het onderstrepen van het belang van beeld voor de Nederlandse journalistiek. Juist daarom is de NVJ er ook zo trots op dat elk jaar dit boek verschijnt.

Fotojournalistiek is een vak, een vak waarvoor talent, vakmanschap en tijd nodig zijn. Vooral dat laatste is nogal in het gedrang de laatste jaren. Toch bewijst dit boek dat ook in 2008 weer veel krachtige foto’s zijn gemaakt. Foto’s die misschien wat meer hebben gekost dan de krappe budgetten voorschrijven, maar die de publicerende media zoveel meer hebben opgebracht.
Uitgeven is in de eerste plaats investeren! Investeren in goede redacties, in goede fotografen, in goede journalistiek, dan volgt de opbrengst vanzelf!

Het boek is verkrijgbaar via de uitgeverij voor EUR 17,50. Liefhebber van foto’s (en dat is wel eens iets anders dan van fotografie…): kopen dat boek. En telkens weer in kijken hoe zij het doen.

Ik zie ik zie – van Hans Aarsman

Nieuw boek van Hans Aarsman

In 1989 publiceerde Hans Aarsman (57) het boek Hollandse Taferelen: Nederlandse landschappen gefotografeerd vanaf het dak van zijn camper, waarmee hij een jaar door ons land trok. In 1993 won Hans Aarsman de Maria Austriaprijs voor zijn fotografie. Nu is onlangs van hem de bundel Ik zie ik zie verschenen, een selectie van de haast altijd vermakelijke columns die hij voor De Volkskrant (donderdags) schreef.

Hans Aarsman is wellicht de bekendste fotograaf die nooit fotografeert. Want als 42-jarige al stopte hij met de actieve nieuwsfotografie. Hij verkocht zijn camera (!) en ging schrijven: over fotografie. Eind vorig jaar woonde ik een lezing bij van Aarsman, in het Fotomuseum in Rotterdam. En zo’n lezing is minstens zo vermakelijk…

In het Vervolg van de Volkskrant verscheen op zaterdag 21 maart een groot interview van Jan Tromp met Hans Aarsman.

Boek ▪ Paperback ▪ Hans Aarsman ▪ ISBN-13: 9789057593581

China plannen?

Nieuw type reisgids

In de serie Wereldwijzer van Uitgeverij Elmar is een nieuwe, ‘tweede generatie’ reisgids over China verschenen. De redactie is gevoerd door een groep mensen die al lange tijd in China woont en werkt. De visies van buitenlanders en Chinezen zijn versmolten tot een moderne gids voor de Europese reiziger.
In het voorwoord van Michael Wester, manager van het blad That’s Beijing, wordt de bijzondere aanpak van deze productie nog eens nadukkelijk onderstreept.

Boekjes: Fotograferen met…

Van Pearson Education Benelux uit Amsterdam bekeek ik enkele boekjes uit de serie Fotograferen met. In dit geval met de Canon 1000D en de Olympus E-420 en E-520. Auteur is Jeroen Horlings, in de Olympus-uitgave bijgestaan door Kees Krick.

Als ik in de tweede zin van het voorwoord al een ernstige taalfout vind (vind als het vindt moet zijn), dan hoop ik maar dat de fotografische kennis van de auteur verder reikt dan zijn taalbeheersing. En dat blijkt gelukkig zo te zijn. Stoort u zich dus bijvoorbeeld niet aan het vele – en vrijwel steeds verkeerd gebruikte – ‘doordat’ en aan een woord als ‘voorgeprogrammeerd’: dat laatste is klinkklare onzin. ‘Er is een aantal feiten en weetjes die erg nuttig zijn’ (pag. 29) is een zin waar mijn tenen van krullen.

Fotoboek over mijnwerkersgemeenschappen in Bolivia

Pascal van Heesch: eerste boek

Pascal van Heesch presenteert zijn eerste boek, Mineros de Bolivia. Aan de hand van indrukwekkende zwart-witbeelden neemt hij de kijker mee naar de wereld van de mijnwerkers in Bolivia. Het boek is gepubliceerd door de Boliviaanse uitgeverij Luna Llena. De tekst is verzorgd door Renate Sun-Louw op basis van informatie verzameld door de fotograaf.

Fotoboeken 2008

Het aanzien van - met de belangrijkste nieuwsfoto's

In het eerste kwartaal verschijnen her en der boeken, die terugblikken op het afgelopen jaar. ‘Het aanzien van 2008′ is één van de meer vermaarde terugblikken, met alle grote nieuwsfeiten en…. de beste nieuwsfoto’s. Gemakkelijk te bestellen via bol.com: nog geen 18 euro!

Dirk Buwalda overleden (1947 – 2009)

Dirk Buwalda overleden

Zelf omschrijft hij zich zo op zijn website: Al vele jaren werkzaam als fotograaf. Gepubliceerd in allerlei week- en maandbladen en diverse keren tentoongesteld op het Fotofestival Naarden. Tevens exposities in Muziektheater Amsterdam, Saitama Art Gallery, Tokio. Veel gereisd, voor o.a. KLM, Rode Kruis, Foster Parents, Rabobank, Arcadis.
Was jarenlang de huisfotograaf van het Nederlands Dans Theater.

 

Won 9x eerste prijs bij Zilveren Camera van 1982 tot 1997.
Tweede ( 1979 ) en derde prijs ( 1997 ) bij World Press Photo.
Lucas Ooms Fonds prijs, 1978.
Stichting Slachtofferhulp/ Canon prijs 2003.

Nu vooral actief als fotograaf-artdirector voor commerciële opdrachtgevers. Medeoprichter van beeld- en communicatiebureau De Toren Studio’s dat gevestigd is in de oude 17e eeuwse Speeltoren in Edam.

Bekend was dat hij al enige tijd ziek was. Desondanks komt zijn overleden onverwachts, en sowieso veel te vroeg: Buwalda is in 1947 geboren.

Zijn recent afgeronde boek Ver weg om de hoek – een keuze van hemzelf uit zijn beste werk – krijgt nu extra waarde. Naar zijn website: klik hier.

ANWB brengt fotoatlassen uit

 

ANWB Fotoatlassen: nieuw in april

Dit jaar verschijnen er vijf nieuwe titels en drie herziene titels van de ANWB Fotoatlassen. Het zijn uitgaven om in de sfeer te komen: veel foto’s natuurlijk en korte beschrijvingen. In elke uitgave staan zo’n 200 actuele foto’s, ook op groot formaat. Het formaat van de uitgaven is 22 x 30 cm en 120 pagina’s, rond april zullen ze in de winkel liggen voor ongeveer EUR 9 per onderwerp.

 

Er zijn Fotoatlassen van CalifornIe, de Golf van Napels, Canada, Provence, Sicilië, New York, Rome en Zuid-Afrika.

World Press Photo: Balance

World Press Photo: Balance

‘Balance’ is het thema waarmee twaalf jonge fotojournalisten afkomstig uit de hele wereld dit jaar op pad gingen. Ze deden dat op verzoek van World Press Photo, dat talenten al jaren met opdrachten en lessen stimuleert. De resultaten werden besproken tijdens de Joop Swart Masterclass en zijn afgedrukt in een met zorg vormgegeven boekje.

Fotojournalisten houden meer van onevenwichtige situaties, zou men denken, omdat die meer nieuwswaarde hebben. De jonge fotografen lieten zich echter niet door het ogenschijnlijk saaie thema in slaap sussen en kwamen vrijwel allemaal met indrukwekkende fotografische interpretaties naar Amsterdam terug. Van kleurrijke straatfoto’s uit de Verenigde Staten tot confronterende zwartwit foto’s uit Kaboel en Tibet. Van balans bij mensen (tweelingen in Burundi) tot balans bij onderwerpen (dorpsleven in Duitsland). De variëteit onder de inzendingen is groot, maar alle fotoseries laten zich scharen onder de noemer ‘veelbelovend’.

Een Deen in Japan

Foto: Jacob Aue Sobol

De beeldtaal die Jacob Aue Sobol (Kopenhagen ‘76 / genomineerd Magnum-lid) in zijn nieuwste boek, Ik, Tokyo laat zien, houdt ergens het midden tussen dat van Anders Petersen en Daido Moriyama. Qua toon en onderwerpkeuze misschien wat meer in de richting van de laatste. Het kan zijn dat de omgeving waar de foto’s gemaakt werden, daarin een rol in speelt. Tokyo: Shinjuku, het jachtterrein van Moriyama en Araki. Anders Petersen heeft een nog wat surrealistischere beeldtaal, die vooral gedijt naarmate hij zich meer in de eigen omgeving bevindt. Diens foto’s zijn, voor ons westerlingen, wellicht ook wat meer herkenbaar. Aue Sobol weet de spagaat tussen beide oeuvres schijnbaar moeiteloos te overbruggen, alsof hij die ineen doet smelten, bij beiden in de leer is geweest. De foto’s van steegjes zijn regelrechte Moriyama-citaten. Ook die andere grens, die tussen het ‘kiekje’, bedoeld om het directe leven te vangen, en de z.g. intrigerende ‘geconstrueerdheid’, slecht hij met gemak. We zouden dit soort fotografie kunnen zien als de verre nazaat van de Bauhaus-fotografie (ook door mij bewonderd toen ik net van de Fotografieschool kwam). Het belangrijkste Leitmotiv daar was spontane direktheid, waarbij uitsneden weliswaar naar het tweede plan werden verwezen maar juist daardoor een soms meer, soms minder duidelijk bewustzijn van die kadrering opriep. Ralph Gibson komt even om de hoek kijken, maar legt het af door te overduidelijke enscenering. Dan liever de vergelijking met William Klein, die ver-Franste Amerikaan in New York, aan wie een enkel beeld reminicenties oproept. Of Bruce Gilden. Beiden maakten een boek over Tokyo. In Japan zelf bestaat een lange traditie van op emotie gebaseerde fotografie. Daar echter niet met het luchtige Bauhaus-perspectief, maar vanuit een schijnbaar dieper gelegen emotionele noodzaak. Dat is ook waar Aue Sobol klaarblijkelijk naar op zoek is. Zou het kunnen dat er een overeenkomst bestaat tussen het schone, brave Denemarken, de wat kille opvoeding die dat met zich meebrengt, en het op schoonheid gerichte, formele masker, dat de Japanse samenleving van haar burgers vraagt? Hebben Denen (Scandinaviërs?) en Japanners soms een vorm van onderdrukt emotioneel leven met elkaar gemeen? Is Aue Sobol daarom vanuit eigen ervaring op zoek naar de emotie achter dat masker? Wat hebben die Japanners, zo gefotografeerd, prachtige gezichten. Je blijft er naar kijken.