Hoewel digitale camera’s een hoop meer contrast aankunnen dan vroeger, zijn er nog steeds grenzen. Dan lopen schaduwen helemaal dicht en bleken de zogenaamde ‘hoge lichten’ compleet uit. Het laatste komt met name voor bij fel zonlicht. Dit verschijnsel staat bekend als ‘clipping’.

Je kunt al een hoop ellende voorkomen door het histogram in de gaten te houden. Een uitschieter helemaal links wijst op dichtgelopen zwart; een uitschieter rechts op uitgebeten wit. Soms kun je ook in het cameramenu instellen dat je een waarschuwing krijgt in de vorm van knipperende kleuren op het scherm die onder- en overbelichting aangeven. Lees verder

Sinds de stichting van de staat Israël in 1948 zijn meer dan vijfhonderd Palestijnse dorpen, wijken en steden systematisch afgebroken om plaats te maken voor Joodse kolonisten. De oorspronkelijke bewoners werden daarbij gedwongen te verhuizen, vaak zelfs meer dan eens. Al met al gaat het om honderdduizenden mensen die hun huis kwijtraakten bij deze ‘interne verplaatsing’, onder meer in Oost-Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook.

Fotografencollectief Activestills, in 2005 opgericht door een groep Israëlische en internationale documentaire fotografen, stelt deze aanhoudende praktijk van landjepik aan de kaak. Activestills gelooft dat fotografie een bijdrage kan leveren aan een betere wereld, door de publieke opinie te mobiliseren tegen alle vormen van onderdrukking, racisme en schendingen van het fundamentele recht op vrijheid.

De tentoonstelling We Never Finished 1948 is van 7 juni tot en met 1 juli te zien in de Melkweg Galerie in Amsterdam, op initiatief van diverse Israëlische vredes- en mensenrechtenorganisaties. De toegang is gratis, en de galerie aan de Marnixstraat is geopend van woensdag t/m zondag van één tot acht.

Niet alleen in Nederland raken de gemoederen soms oververhit door de snel opgelopen temperaturen. Tieneridool Justin Bieber wilde onlangs kennelijk van z’n softe imago af door een fotograaf die hem en z’n vriendin hinderlijk volgde een pak rammel te geven. Met succes, want de man moest zich naar verluidt aan z’n verwondingen laten behandelen. Volgens de laatste berichten is de politie van Los Angeles naar de zanger op zoek.

Schermutselingen tussen beroemdheden en paparazzi zijn natuurlijk niets nieuws (zie onder), maar als zelfs sterren van het kaliber (no offense!) Bieber op de vuist gaan, moeten de irritaties wel het kookpunt naderen.

Paparazzi heb je in alle soorten en maten. Van de sluipschutter in de vuilnisbak tot mensen van het kaliber van Ron Galella. De Amerikaan Galella (1931) draait al weer heel wat jaartjes mee en heeft zo ongeveer elke grote ster voor z’n lens gehad: van Frank Sinatra tot Mick Jagger en van Jackie Onassis tot Penélope Cruz. Karakteristiek voor zijn werkwijze is z’n razendsnelle en directe werkwijze. Voor Galella geen ellenlange telelenzen en schuilplekken, maar een hands-on approach. Hij keek niet door de zoeker, maar recht in de ogen van z’n prooi, en voordat die kon reageren had Galella vaak al z’n foto gemaakt. Wat hem trouwens ook wel eens op een hands-on reactie van het slachtoffer kwam te staan. Na een confrontatie met Marlon Brando paradeerde hij een tijdlang met een helm op zijn hoofd met daarop de tekst ‘Paperazzi Ron’.

Ron Galella’s greatest hits zijn binnenkort te bewonderen in Foam, van 8 juni tot 23 augustus. Het museum aan de Keizersgracht is dagelijks open van 10 tot 6, en op donderdag en vrijdag van 10 tot 9.

Actiefotografen hebben het makkelijker dan vroeger. Toen kleinbeeldrolletjes van 36 opnamen nog de norm waren, was de koek met een snelle motordrive na minder dan tien seconden op. Tegenwoordig kun je zo duizend foto’s kwijt op een beetje geheugenkaart, en er zijn camera’s die een tempo van acht beelden of meer per seconden halen. Zo mis je nooit meer het beslissende moment, of dat nou een mooie gelaatsuitdrukking is of een hardloper die een horde neemt, toch..?

In werkelijkheid ligt het iets genuanceerder. Zelfs al maak je tien foto’s per seconde met een sluitertijd van 1/1000 seconde, dan wordt toch nog steeds 99 procent van die seconde niet vastgelegd. Veel belangrijker in de praktijk is dat veel camera’s zo’n snelle sprint niet lang volhouden. Lees verder

Nadat Micro Four Thirds-collega Panasonic onlangs een lichtsterke standaardzoom presenteerde, komt Olympus nu met een nóg lichtsterkere vaste telelens. De M.Zuiko Digital ED 75 mm F 1,8 levert omgerekend naar full-frame een effectieve brandpuntsafstand van 150 mm op: ideaal voor binnensporten en portretten bij bestaand licht. Met een gewicht van zo’n drie ons is-ie ook niet overmatig zwaar. ‘Klein’ nadeeltje is dat het objectief zo’n 950 euro moet gaan kosten, en omdat de zonnekap optioneel is, kom je al met al uit rond de één mille. Ter vergelijking: de 45 mm F 1,8 – wat misschien wel een nog mooiere portretlens is (effectieve brandpuntsafstand 90 mm) – gaat voor een kwart van dat bedrag over de toonbank.

Witbalans

Licht komt niet alleen in verschillende sterkten, maar ook in verschillende kleuren. Vroeger had je voor fervente available light-fotografen daarom naast ‘gewone’ daglicht- ook speciale kunstlichtfilm. Daarmee voorkwam je dat iemand die bij gloeilamplicht werd geportretteerd een knalrode kop kreeg. Kleinere afwijkingen in de kleur van het daglicht werden meestal bij het printen gecorrigeerd. Bij diafilms kon dat niet – dan moest je speciale kleurfilters op je objectief gebruiken om zo’n kleurzweem weg te filteren.

In het digitale tijdperk kun je variaties in de kleur van het licht makkelijk, snel en nauwkeurig opvangen via de witbalansinstelling. De meeste gelegenheidsfotografen laten ‘m altijd op de automaat staan, maar het is handig wanneer je de weg weet in de verschillende ‘presets’. Lees verder

Noorderlicht dreigt zijn rijkssubsidie kwijt te raken, als het aan de Raad voor Cultuur ligt. In één klap van de aangevraagde half miljoen euro naar niets betekent een halvering van het budget, en zou wel eens het eind van het gelijknamige jaarlijkse fotofestival kunnen inluiden. Opmerkelijk is dat de Raad het grensoverschrijdende karakter en het hoge niveau van Noorderlicht erkent, maar toch vindt dat de subsidiekraan dicht moet, omdat Noorderlicht naar verluidt te weinig op vernieuwing en ‘theoretische reflectie’ (een moeilijk woord voor geneuzel) zou zijn gericht. Binnenkort moet blijken of staatssecretaris Zijlstra het advies volgt, en of Noorderlicht daadwerkelijk na ruim twintig jaar op de nominatie staat om te verdwijnen.

Ondanks een lentezonnetje dat tot een paar dagen terug maar niet wilde doorbreken, leverde onze in samenwerking met de specialisten van Zonnebrillen.com georganiseerde Zonnebrilfotowedstrijd toch een heleboel stralende inzendingen op!

Helaas kan er maar één de winnaar zijn… En dat is…. Anouk van den Wildenberg! Van harte gefeliciteerd met je welverdiende 50 euro korting op je bestelling! En degenen die nét achter het net visten niet getreurd, want volgende maand komt er alweer een nieuwe wedstrijd!

Met de nieuwe K-30 spiegelreflex (toch mét streepje) hoef je volgens Pentax nooit meer bang voor ’n buitje te zijn. De camera zou op elke zwakke plek afgedicht zijn tegen vocht, stof en kou. Toch is de body zo’n 100 gram lichter dan die van de K-5. Qua uitvoering zit-ie ook precies tussen de K-5 en het voormalige instapmodel de K-r in, met wél een tweede instelwiel maar geen tweede display bovenop of aparte scherptedieptecontroleknop. Verder beschikt de camera over een sensor met 16 megapixels, ‘Full HD’-video, een prismazoeker met 100% dekking en een burstrate van 6 beeldjes per seconde. Om dat tempo bij te benen, kreeg ook de autofocus een upgrade.

De K-30 werkt zowel op AA-batterijen (met een optionele adapter) als op de (meegeleverde) accu, en wordt begin juli leverbaar. De exacte europrijs is nog niet bekend, maar als de koers niet verder keldert, zal de camera inclusief kitzoom zo’n 750 à 800 euro gaan kosten. Tegelijk met de K-30 brengt Pentax ook een 50 mm F 1,8 ‘standaardlens’ (eigenlijk korte tele: vergelijkbaar met 75 mm op full-frame) uit, voor een prijs van iets boven de 200 euro.