Onder de korte maar krachtige titel Au! heeft reisfotograaf Thijs Heslenfeld zojuist zijn nieuwe fotoboek ten doop gehouden. Uit de subtitel Er tikt een tijdbom in het Surinaamse oerwoud blijkt al snel waar de pijn volgens Heslenfeld zit. Het oerwoud dat vrijwel het hele Surinaamse binnenland bedekt, wordt namelijk van alle kanten bedreigd. Met name door goudzoekers – letterlijk. En het chemische symbool voor goud is, je raadt het al, Au.

Heslenfeld reisde drie maanden lang door het oerwoud, wat prachtige plaatjes opleverde. Plaatjes met een metalig bijsmaakje, echter: voor hoelang nog..? Want goudzoekers gebruiken kwik, dat zowel het bos als het water vergiftigt.

Au! is verkrijgbaar bij de boekhandel voor € 34,50. De foto’s zijn ook deze hele maand te zien in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam.

Voor wie de sfeer van analoog wil zonder de nadelen en een beetje smokkelen niet schuwt, verenigt software als DxO FilmPack het beste van twee werelden. De nieuwste release 3.1 kan niet alleen een hele reeks kleuren- en zwart-witemulsies simuleren, maar biedt – in de duurdere Expert-versie althans – ook de keus uit 25 ‘Creative renderings’ om nog overtuigendere plaatjes te produceren. Voor wie 100 euro te duur vindt, is er ook een minder uitgebreide Essential-versie voor de helft van dat bedrag.

De software werkt samen met Photoshop, Lightroom en Aperture, zowel op de pc als op de Mac. Eerst gratis uitproberen of FilmPack jouw ding is kan ook.

Ook Facebook-grootgebruikers worden voortaan op hun wenken bediend door online uitgeverij Blurb. Met Blurb voor Facebook kun je in een handomdraai je Facebook-foto’s vastleggen in een vierkant boekje, met een vanaf-prijs van nog geen 11 euro. Leuk voor vrienden en familie, zeker met de feestdagen! Het enige wat je hoeft te doen, is je met je Facebook-account aanmelden op de website van Blurb. Nadat je de juiste albums hebt geselecteerd, worden de foto’s – inclusief bijschriften en opmerkingen – automatisch in een boek gezet. Desgewenst kun je het boek nog zelf bijwerken.

De financiële crisis bij Olympus breidt zich almaar uit. Nadat de topman was teruggetreden wegens sterke vermoedens van malversaties, kelderde de aandelenkoers. Zo sterk zelfs dat de beurs van Tokyo dreigt de beursnotering in te trekken.

Volgens Photo Rumors brengt Fujifilm begin volgend jaar een zwarte versie van de X100 edelcompact uit. Het is nog afwachten of deze ook naar Nederland komt. Verder hebben Adobe en Apple software-updates uitgebracht om de compatibiliteit met raw-bestanden van de laatste generatie camera’s te garanderen.

Nu de aandelenkoersen overal onder druk staan, en zelfs staatsobligaties geen veilige haven meer zijn, is kunst meer dan ooit een goede belegging. Dat zie je terug in de prijzen die voor foto’s worden betaald. Eerder deze week ging de bijgaande foto ‘Rhein II’ van de Duitse beeldkunstenaar Andreas Gursky (1955) op een veiling bij Christie’s New York voor de hand voor ruim 4,3 miljoen dollar. Daarmee verdrong hij de Amerikaanse fotografe Cindy Sherman van de eerste plaats, die ze in mei dit jaar had gegrepen met een print van bijna 3,9 miljoen dollar.

Gursky was al eerder recordhouder geweest met een tweeluik van een winkelinterieur. Voor de goede orde: al dat geld komt niet, of slechts voor een klein deel, bij de maker terecht, doch bij de vorige eigenaar. Over smaak valt niet te twisten, maar zeker is dat laatstgenoemde een goede aankoop had gedaan…

Bij fotograferen heeft ieder voordeel z’n nadeel. In hartje zomer kun je op een zonnige dag feitelijk alleen maar vroeg in de ochtend en laat in de middag uit de voeten, wegens het knalharde, allesverzengende licht van de middagzon.

In voorjaar en najaar kun je de hele dag door blijven fotograferen, al duurt die dag natuurlijk – aan het zonlicht afgemeten – minder lang. En doordat de zon lager aan de hemel staat, is het licht plastischer. Aan de andere kant levert die lage zonnestand ook problemen op. Zo heb je bij tegenlichtopnames al heel snel de zon in je lens, met alle ellende van dien.

Een andere valkuil zijn de lange schaduwen. Als je met het zonnetje in de rug fotografeert, wat veel mensen doen, krijg je al gauw je eigen schaduw in beeld. Zeker met een groothoeklens, zoals hier. In andere gevallen valt je schaduw over het onderwerp. Bij close-ups kan dat zachter en mooier licht opleveren (let wel op de witbalans!); in andere gevallen is het een afknapper. Goed opletten dus voor ongewenste zelfportretten, en in geval van nood doet een stapje opzij of achteruit vaak wonderen.

De golf van natuurrampen die dit jaar over Azië trok (tsunami in Japan, overstromingen in Thailand) brengt de camera-industrie in grote problemen. Zo bijvoorbeeld Nikon. Zojuist lekte uit dat de semiprofessionele spiegelreflexmodellen D300S en D700 plus diverse accessoires niet meer geleverd mogen worden op de Japanse thuismarkt, omdat ze niet voldoen aan de meest recente veiligheidswetgeving.

De opvolgermodellen, waaronder de veelbesproken D800, hadden natuurlijk allang klaar moeten zijn, maar de natuurrampen gooiden roet in het eten. Buiten Japan blijven de D300s en de D700 voorlopig leverbaar. Althans zolang de voorraad strekt, want de productiecapaciteit heeft eveneens een flinke klap opgelopen. Ook de recentere D7000 lijkt momenteel lastig verkrijgbaar.

Het lijkt soms wel alsof Europa een en al narigheid is wat de klok slaat. Kelderende beurskoersen, een euro die qua waarde de lire achterna dreigt te gaan en een stel politici met een hoog Leslie Nielsen-gehalte en nóg hogere honoraria.

Om speciaal onder jongeren tegenwicht te bieden aan dit eenzijdig negatieve beeld, wordt in het Paard van Troje (misschien beetje ongelukkige locatienaam) in Den Haag het festival European Dreams gehouden. Op woensdag 23 november kun je ontdekken waarom de Europese droom minstens evenveel te bieden heeft als de Amerikaanse. In woord én beeld, want behalve van de beelden van fotograaf/journalist Bruno van den Elshout kun je ook genieten van het Europese beeldverhaal van vijf jonge fotografen onder de noemer ‘Eendags_fotografie’. Ook kun je zelf op de foto gaan. De deuren gaan om half acht ’s avonds open en kaarten kosten slechts 5 euro. Voor meer informatie klik je hier.

Onlangs schreven we dat het niet zo goed gaat met Kodak. De gele reus schrompelt langzaam ineen tot een zwarte dwerg. Het bedrijf zou zelfs de vele patenten die het bezit in de etalage hebben gezet om een faillissement af te wenden. Gisteren liet Kodak weten dat de beeldsensortak Image Sensor Solutions aan een ander bedrijf (Platinum Equity) is verkocht, inclusief de productie- en onderzoeksfaciliteiten in Eastman Business Park in thuisbasis Rochester. Kodak behoudt wel het recht om de betreffende sensortechnologie in de eigen producten te gebruiken.

Image Sensor Solutions levert onder meer grote beeldsensoren voor middenformaatcamera’s en ‑achterwanden. In een niet zo heel ver verleden bracht Kodak zelfs onder eigen merknaam professionele camera’s uit. Ook vervulde het bedrijf indertijd een voortrekkersrol bij de ontwikkeling van de beeldsensortechnologie.

M’n recente post over dat de analoge retrotrend eigenlijk onzin is, heeft een hoop losgemaakt. Waarbij in elk geval bleek dat analoog nog allesbehalve dood is. De een blijft – al is het maar incidenteel – analoog doorfotograferen omdat hij of zij dat mooier vindt. Terwijl anderen het zonde vinden dat ze hun analoge spullen niet, of alleen maar met grote beperkingen, voor digitale doeleinden kunnen gebruiken.

Vandaar weer eens een lezerspoll. Níet over de discussie of analoog wel of niet achterhaald is – ik had bewust de boel een beetje op scherp gezet. Het gaat puur over de vraag of er nog (veel) lezers zijn die analoog werken. In de reacties kun je een en ander desgewenst nader toelichten. Hiernaast de uitslag van de vorige lezerspoll.

 Loading ...